That's Life

Er zijn van die aandoeningen die vaak in de media aan de orde komen, maar waar medisch nog maar weinig over bekend is. Niet alleen bedoelen we dan dat er op dat gebied nog veel te onderzoeken valt, maar ook dat schaamte over, taboe op en ontkenning van het verschijnsel ervoor zorgen dat behandelaars niet goed kunnen inschatten hoe groot het probleem nu werkelijk is. Eetstoornissen zijn dergelijke aandoeningen. Het probleem wordt waarschijnlijk sterk onderschat doordat veel leiders eraan zich niet bij een behandelaar melden. Bovendien worden de symptomen lang niet altijd herkend als iemand zich wel onder behandeling laat stellen. Reden genoeg voor That’s Life om zelf op onderzoek uit te gaan.

Waar hebben we het over?
Eetstoornissen worden gedefinieerd als stoornissen in het denken en doen inzake eten. In het algemeen zien we obsessief handelen en denken rond alles wat met voeding te maken heeft, in combinatie met een verstoord eigen lichaamsbeeld. Men vindt zich bijvoorbeeld te dik of juist te dun. Schuldgevoelens kunnen hierin een belangrijke rol spelen: ‘ik ben slecht want ik ben te dik’, of ‘ik ben een waardeloos mens dus maakt het toch niet uit of ik te weinig of te veel eet’. Maar in vrijwel alle gevallen gaan er achter deze obsessie psychische oorzaken schuil die op zich niets te maken hoeven te hebben met voeding. Overigens zien we een verschuiving in de definitie van het begrip eetstoornis: werd in de 70er jaren van de vorige eeuw alleen anorexia nervosa beschouwd als eetstoornis–met als beeld het veel te dunne meisje in veel te ruime kleding-, nu is het begrip veel omvattender. Tegenwoordig onderscheiden we drie varianten eetstoornissen: anorexia nervosa, boulimia nervosa en eetstoornissen ‘niet anderszins omschreven’ (NAO).